نمیدونم درگیر چه رخدادی شدم. گاهی به کسانی فکر میکنم که هرگز فرایند این رخداد را تجربه نکردند و بعد از این هم هرگز نمیکنند. نمیدونم چرا ؟ آیا فقط منم این حس ناخوشایند را دارم؟ حسی که مرا در حالت تعلیق قرار میدهد و این چنین عمرم را به فنا میدهد. وقتی که همش منتظری چیزی که میخواهی به دست اوری، قدر و ارزش زمان حال از کفت میرود. بخصوص اگر به دست اوردن آن چیز، خیلی به طول انجامد. روزها و ماهها و سالها طول بکشد.

کاش این حس را نداشتم. کاش از ابتدا این اتفاق نمیفتاد. کاش اگر افتاد، ظرفیتش رو داشتم. نمیدونم چی بگم. درگیر حس بدی هستم که قابل وصف نیست.

زیارت امام رضا علیه السلام بعد از دو سال، آنچنان که میخواستم به روحم نچسبید. دلم میخواست ظرفیت معنوی ام خیلی بیشتر از این باشه. ولی نمیدونم چرا حس میکنم، هیچ جا رو بیشتر از گوشه ی کوچک دلم برای ارتباطات معنوی ام دوست ندارم. چون آنجا هیچکس نیست و من فکر میکنم تنها کسی هستم که با عرش مقدس ارتباط دارد. وقتی مشهد میرم،‌وقتی مکه و مدینه و مسجد و هیئت و ... میرم، حس تنهایی دارم. حس دیده نشدن میان انبوده جمعیتی که هر یک درد خود را دارد. دردهایی که برای دوا شدن خیلی ارجح اند به دردهای من. با همه این حرفها ایمان دارم آن کس که باید مرا ببینید و بشنود، خوب از عهده ی حوائج من برمیاید.

و اما پاییز!

چه بگویم از خزانی که مدت ها پیش آمدنش را اعلام کرده بود.

بگذارد سردی مهرش برسد تا بعد بگویم.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ٢۸ شهریور ۱۳٩٥ | ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

 

چه وقت‌هایی که بد می‌شی چه وقت‌هایی که آشوبی

 

تمام درد من اینجاست تو هر کاری کنی خوبی


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : جمعه ۸ امرداد ۱۳٩٥ | ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

پاییز...پاییز...پاییز...پاییز زیبای برگ ریزان!

دلم برای خاطره ها و احساساتمان تنگ شده.

اگر امشب و همه شبها، خیلی از آن آهنگهای دوست داشتنی و زیبا را گوش نمیدم و حتی برای یک ثانیه پلی نمیکنم، برای این است که میخواهم تو باشی تا با هم از آن حجم زیبایی و رویایی بودن اهنگها لذت ببریم.

اگرنه گوش سپردن به "نت به نت" اون آهنگها چیزی جز یادآوری غم فراق را برای من به دنبال ندارد.

این روزها هم میگذرند.

مثل تمام سالهای دوری از تو. که کم نبودند. هرگز کم نبودند.شاید حدود هفت سال متوالی که هر ثانیه و دقیقه و ساعتش هفت برابر بود برای من.

این روزها هم با همان رنگ هفت سال پیش از این میگذرند...

و چه سخت...چه سخت...چه سخت میگذرد هر ثانیه ی بی آرزو!


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ٢٠ تیر ۱۳٩٥ | ۱:۳۳ ‎ق.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

از چی بنویسم وقتی همه حرفها تکراری است؟ فقط دلم برای این وبلاگ و چیزایی که باید توش بنویسم و فعلا نمیشه و نمیتونم که بنویسم، خیلی تنگه. به ناچار همه انچه از ناگفته ها روی سینه ام حمل میکنم، به شکل رویا یا شاید ارزو، در خیالم بسط میدهم و هیچ از این اجبار خشنود نیستم. سالهاست که به انتظار تحقق یک جرقه ی رویا به اینده ای خیره ام که هیچ از آن پیدا نیست و نه میبینم.

اینک باز هم بعدازظهر پنجشنبه و ...

همه چیزهایی که با این عبارت به یاد رویاهای من هجوم می آورند... چون خنجر زهرآگین هجوم می آورند...


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : پنجشنبه ۱٧ تیر ۱۳٩٥ | ٤:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

عاشقانه ها !

عاشقانه های زیبای من!

کی این غم به انتها میرسد؟

چه وقت ترس از دلم می هراسد و میرود؟

کی این مسیر طولانی و پر فراز و نشیب "حسرت" را رد میکنم؟

عاشقانه های من!

دلم بی تاب است.

بی تاب ناگفته هایی که دیگر نمیتوانند ناگفته باقی بمانند. اما جایی هم ندارند که گفته شوند.

کسی چه میفهمد؟؟؟

که این درد چیست!!!!!!!!!!

بهتر که کسی نفهمد.

هر کس به نوبه ی خود متحمل سخت ترین دردهاست...

چه سود اگر دردهای بی مرهم دیگران را نیز بشنود یا بفهمد!

اما همه میدانند...

که یک دل بی تاب، یعنی چه!

دلم بی تاب است.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : چهارشنبه ۱٩ خرداد ۱۳٩٥ | ۱٢:٤۳ ‎ق.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

انتظار سخت است، و سخت تر از آن این است که روز موعود نزدیک باشد... و برسد... و بگذرد... اما به آنچه در انتظارش بودی نرسی.

انتظار را دوست ندارم و صبر را دیگر نمی ستایم.

ای کاش تمام میشد.

ای کاش تمام میشد.

ای کاش...


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : دوشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳٩٥ | ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

از آدمی چون من که ادعای فرهیختگی و کتاب خوان بودن را دارد، خیلی بعید است که بشنوید سال گذشته (اردیبهشت 94) زمانی که سال سوم دانشگاه در مقطع کارشناسی پیوسته بودم، اولین باری بود که در کل عمرم پا به نمایشگاه کتاب میگذاشتم. نمیخواهم خودم را توجیه کنم، اما همیشه اعتقادم بر این بوده است که نمایشگاه کتاب، یعنی همان فروشگاه کتاب و فروشگاه کتاب یعنی پرداخت مزد تهیه کنندگانی که دست به دست یکدیگر، کتاب را به دست من رساندند. از طرف دیگر، اعتقادم بر این است که هرگز نباید کتاب را خرید ( البته به جز برخی که استثنا هستند و توضیح دیگری دارد که ذکر میکنم.)، بلکه کتاب برای خواندن و جا گذاشتن، یا نهایتا پس فرستادن است. یعنی با اینکه بخش اعظم آرامش روحی من بعد از خداوند و معنویات زندگی، در کتاب و مطالعه و دانش اندوزی خلاصه میشود، اما همیشه ترجیحم بر این بوده که برای دست یافتن به این آرامش در کتابخانه های مدرسه، دانشگاه،‌فرهنگسراها، محله ها و ... عضو بشم و این چنین با پرداخت بهای اندکی در ابتدا، تا زمانی که خدا بخواهد، بتوانم شبانه روز کتاب های جدید بخوانم. به همین دلیل، رفتن به نمایشگاه کتاب را بیهوده می پنداشتم.

اما چه شد که سال گذشته به این بیهوده، بها دادم و به نمایشگاه کتاب رفتم. آن هم نه یک بار، بلکه چند بار !!! دلیل آن هیچ نبود جز اینکه بروم و رفرنس های خیلی تخصصی رشته ام را که اتفاقا منابع آزمون ارشد نیز هستند خریداری کنم. دلیل ساده ای بود و امسال هم تنها بهانه ی رفتنم به نمایشگاه همان خرید مابقی کتابها و رفرنس های دانشگاهی است، که البته به یمن همین رفرنس ها، سری هم به غرفه های متفرقه زدم و چندتایی کتاب که همیشه دلم میخواست در کتابخانه ام داشته باشم، خریداری کردم.

از این هم بگذریم... و برویم اندر احوالات آنچه در نمایشگاه کتاب دیدیم و شنیدیم:

در این ازدحام و شلوغی، آنچه بیشتر به چشم میخورد، نه کتاب است، بلکه انواع نوشیدنی و خوراکی و فست فودی و تنقلات و البته فلافل های گرد و ترد و خوشمزه است که در دست و دهان حاضرین در نمایشگاه دیده میشود. طوری که با یک حساب سرانگشتی میتوان دریافت، شخصی که n تا یخمک و پشمک و نوشمک در کلمنی ریخته و جار میزند:"پنج تا سه تومن" ، به مراتب بیشتر از ناشران کتب علمی، از این صحنه ی پیکار سود میبرد. پیکار غنی و فقیر. پیکار فرهنگ و بی فرهنگی.

هم نوعان عزیز بشر، شاید برایتان جالب باشد که بدانید، آنچه شما به دنبالش در زمان ده روزه ی نمایشگاه کتاب میگردید و خیال میکنید اگر آنجا به آن دست پیدا نکردید، هرگز هم نخواهید کرد، در سرتاسر سال در هر کوی و برزن، در هر راه و بیراه، در دو قدمی هر جا که زندگی میکنید، به صورت تقریبا تمام وقت، تحت عنوان فلافلی و فست فودی و آب هویجی و ذرت مکزیکی و غذای گرم و نوشیدنی خنک و نام هایی مشابه، به وفور یافت میشوند. شما را به تفکر که مظهر انسانیت است سوگند، که بگذارید نمایشگاه کتاب برای جویندگان کتاب باقی بماند و نیز فلافلی های نمایشگاه کتاب برای جویندگان کتاب که از گشتن و خریدن و قدم زدن خسته اند.

به خود آییم و بخواهیم که انسان باشیم.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳٩٥ | ٩:۳٢ ‎ق.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

عاشقانه های طلایی من!

فروردین هم رو به اتمام است.

میبینید چه هوایی دارد؟؟؟

میفهمید چقدر عاشقانه است؟

دست نوازش باد و بارانش را درک میکنید؟

لطافت سبزی اش را حس میکنید؟

رویاهایی که همراه با باد به سمت تو هجوم میاورند، میفهمی؟ چقدر زیباست این رویاها. چقدر دور و آرمانی است. اما گاهی، دل فقط با همین هاست که آرام میشود. امیدوار میشود. و گاهی مایوس و پر حسرت!

باید بروم.

باید سریع تر بروم.

دفتر سبز احساسات من بی صبرانه منتظر من است.

چیزهای خیلی مهمی هست که در این لحظه ی تاریخ زندگی، باید آنها را ثبت کنم. باید که دلم را تخلیه کنم. از دیروز بعد ازظهر تا همین لحظه دلم هزار بار بی قرار و بی تاب در سینه ام می کوبد.

وقتی که خدا هست چه باکی دارم از فراز و نشیب های تند مسیرم. وقتی که او هست و مرا میفهمد و درک میکند، چه نیازی به یاری و درک بندگان زبونش دارم؟ وقتی خدا مرا تنها نمیگذارد، وقتی خدا در ذهن من نمی گنجد، وقتی خدا پر از خزانه های کمال است، وقتی که جز او کسی زمام دار امور من نیست، چرا نا امیدی و غم و حسرت را به دلم راه بدهم؟!!! من پر از ایمان و توکل و اعتمادم.

باید بروم.

باید بروم و به دفتر سبز احساساتم بگویم که دیروز خدا به من چه گفت..... دلم بی تاب است... بی تاب است... خدا مرا فهمیده و با من سخن گفته... خدا گفت که شنیده و اجابت میکند... خدا... باورم نمیشه.........


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : جمعه ٢٧ فروردین ۱۳٩٥ | ۸:۳٠ ‎ب.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

مشاهده یادداشت خصوصی


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٢٩ اسفند ۱۳٩٤ | ٦:۱۱ ‎ق.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()

چه حیف شد که این وبلاگو از دست دادم.

نمیدونم چرا ساپورت پرشین بلاگ هم بعد از ایمیل های پی در پی، رسیدگی نکرد. خاک تو سرشون.

وقتشه که برم در وبلاگ عزیز تنهایی هام بنویسم...


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٢٤ بهمن ۱۳٩٤ | ۸:۱٩ ‎ق.ظ | نویسنده : فریبا ( ملکه پاییز ) | برگهای پاییز ()
مطالب قدیمی‌تر >>


.: Weblog Themes By M a h S k i n:.